css i układy

100vh na telefonie kłamie: dvh, svh i lvh

Sekcja hero na stronie głównej ma wypełniać cały ekran, a na jej dole stoi przycisk „Sprawdź ofertę”. Kod jest oczywisty:

css

.hero {
height: 100vh;
display: flex;
flex-direction: column;
justify-content: flex-end;
}

Na desktopie działa idealnie. Na iPhonie przycisk jest schowany pod dolnym paskiem Safari i widać go dopiero po lekkim przewinięciu – czyli w praktyce większość użytkowników go nie widzi. Na Androidzie w Chrome ten sam efekt, tylko pasek adresu jest na górze, więc ucina się inna część.

Przez lata standardowym obejściem był kawałek JavaScriptu, który przy każdym resize mierzył window.innerHeight i wpisywał wynik do zmiennej CSS:

javascript

function setVh() {
document.documentElement.style.setProperty(
"--vh",
window.innerHeight * 0.01 + "px"
)
}
window.addEventListener("resize", setVh)
setVh()
/* w CSS: height: calc(var(--vh) * 100); */

Działało, ale z opóźnieniem – pasek adresu chowa się przy przewijaniu, resize odpala się seriami, a każde wywołanie przelicza layout na głównym wątku. W najlepszym razie hero lekko podskakiwał, w najgorszym podskakiwał w trakcie każdego scrolla. Od 2022 roku nie jest to już potrzebne, ale żeby wybrać właściwą natywną jednostkę, trzeba najpierw zrozumieć, skąd ten problem w ogóle się wziął.

Dlaczego 100vh jest wyższe niż ekran

Na telefonie widoczny obszar strony ma dwie skrajne wysokości. Gdy strona się ładuje, pasek adresu i pasek narzędzi są rozwinięte – widać mniej treści. Gdy zaczniesz przewijać w dół, przeglądarka je chowa i obszar strony rośnie o kilkadziesiąt do ponad stu pikseli.

Pytanie brzmi: ile wynosi 100vh? Gdyby jednostka śledziła aktualną wysokość, każde schowanie paska zmieniałoby rozmiar wszystkich elementów opartych na vh – w trakcie przewijania, czyli w najgorszym możliwym momencie. Treść poniżej przeskakiwałaby, a przeglądarka musiałaby przeliczać layout przy każdej klatce animacji paska. Dlatego zespół WebKitu już w 2015 roku podjął decyzję, którą potem przejęły pozostałe przeglądarki: vh odpowiada wysokości przy schowanych paskach, czyli największemu możliwemu obszarowi. Jednostka jest stabilna i nigdy nie zmienia się podczas scrolla – za cenę tego, że przy rozwiniętych paskach 100vh jest wyższe niż to, co faktycznie widać.

To nie jest więc błąd, który ktoś zapomniał naprawić. To kompromis, w którym przeglądarki wybrały stabilność layoutu kosztem dokładności. Nowe jednostki nie zmieniają tego kompromisu – po prostu pozwalają wybrać inny.

Trzy viewporty: svh, lvh, dvh

Specyfikacja CSS Values 4 nazwała trzy rozmiary viewportu i dała każdemu własną rodzinę jednostek:

  • svh (small viewport) – wysokość przy rozwiniętych paskach. Najmniejsza możliwa, nie zmienia się podczas scrolla.
  • lvh (large viewport) – wysokość przy schowanych paskach. Największa możliwa, też stała.
  • dvh (dynamic viewport) – wysokość w danej chwili. Jako jedyna zmienia się podczas scrolla.
  • vh – w praktyce to samo co lvh.

Każda ma też odpowiedniki dla szerokości (svw, lvw, dvw) oraz logiczne (svb, svi i reszta), a także svmin/svmax. Na desktopie, gdzie żadne paski nie znikają, wszystkie trzy viewporty mają ten sam rozmiar i 100svh, 100lvh oraz 100dvh dają identyczny wynik.

Pułapka: dvh wygląda na oczywisty wybór

Większość poradników kończy się na „zamień 100vh na 100dvh” – i to jest dokładnie ten błąd, przed którym przeglądarki chciały nas uchronić w 2015 roku. dvh śledzi aktualną wysokość, więc zmienia się w trakcie przewijania. Hero z height: 100dvh rośnie, gdy pasek adresu się chowa, i kurczy, gdy wraca – a cała treść pod nim przesuwa się razem z nim. Użytkownik przewija stronę, a tekst, który czyta, podjeżdża mu pod palcem o kilkadziesiąt pikseli. W zależności od przeglądarki zmiana następuje płynnie w trakcie animacji paska albo skokowo po jej zakończeniu – w obu przypadkach to przeliczenie layoutu i przesunięcie treści, które łatwo pomylić z błędem CLS.

Dlatego rozsądny domyślny wybór to svh:

css

.hero {
min-height: 100vh; /* fallback dla przeglądarek sprzed 2022 */
min-height: 100svh;
display: flex;
flex-direction: column;
justify-content: flex-end;
}

100svh to wysokość przy rozwiniętych paskach, więc przycisk na dole hero jest widoczny od razu po załadowaniu strony. Gdy użytkownik zacznie przewijać i paski się schowają, pod hero pojawi się kawałek następnej sekcji – i tyle. Nic nie skacze, bo svh się nie zmienia. Zwróć też uwagę na min-height zamiast height: jeśli treść hero na małym telefonie nie zmieści się w jednym ekranie, sekcja po prostu urośnie, zamiast ucinać tekst.

dvh ma sens tam, gdzie element musi dokładnie wypełniać ekran przez cały czas, a pod nim nie ma treści, którą zmiana rozmiaru mogłaby przesunąć:

css

/* Pełnoekranowa aplikacja: nagłówek, przewijana treść, stopka.
Przewija się tylko .app__content, nie cała strona – więc zmiana
wysokości nie przesuwa niczego, co użytkownik właśnie czyta. */
.app {
height: 100dvh;
display: grid;
grid-template-rows: auto 1fr auto;
}
.app__content {
overflow-y: auto;
}

Tu svh zostawiłby pusty pasek pod stopką po schowaniu pasków przeglądarki, a lvh schowałby stopkę pod nimi. dvh jest jedyną jednostką, która trzyma stopkę dokładnie przy dolnej krawędzi w każdym stanie. A ponieważ przewija się wnętrze aplikacji, a nie dokument, paski przeglądarki w wielu przypadkach w ogóle się nie chowają – zmiana rozmiaru zdarza się rzadko.

lvh przydaje się najrzadziej: głównie do teł i dekoracji, które mają zawsze sięgać do samej krawędzi ekranu, nawet jeśli w danej chwili część z nich jest pod paskiem.

Klawiatura: viewport, którego jednostki nie widzą

Drugi klasyczny problem pojawia się w formularzach. Czat albo checkout z przyciskiem „Wyślij” przyklejonym do dołu ekranu:

css

.composer {
position: fixed;
inset: auto 0 0 0;
}

Użytkownik dotyka pola tekstowego, wysuwa się klawiatura – i przycisk znika pod nią. Żadna z jednostek svh, lvh, dvh tu nie pomoże, bo domyślnie klawiatura nie zmienia rozmiaru viewportu layoutu. Od Chrome 108 na Androidzie (Safari na iOS działało tak od zawsze) klawiatura zmniejsza tylko viewport wizualny – czyli to, co widać – a layout strony zostaje bez zmian. Strona zachowuje się, jakby klawiatura była nakładką przesuwającą widok.

W przeglądarkach opartych na Chromium można to zachowanie zmienić w tagu viewport:

html

<meta
name="viewport"
content="width=device-width, initial-scale=1, interactive-widget=resizes-content"
>

interactive-widget przyjmuje trzy wartości: resizes-visual (domyślne zachowanie opisane wyżej), resizes-content (klawiatura zmniejsza viewport layoutu, więc dvh, position: fixed; bottom: 0 i cała reszta dostosowują się automatycznie) oraz overlays-content (klawiatura nie zmienia niczego, nawet viewportu wizualnego). Dla aplikacji z polem tekstowym przy dolnej krawędzi resizes-content zwykle załatwia sprawę jedną linijką.

Haczyk: Safari na iOS tego atrybutu nie obsługuje. Tam jedynym niezawodnym źródłem informacji o klawiaturze pozostaje API visualViewport – zdarzenie resize na window.visualViewport i jego height oraz offsetTop. To powrót do JavaScriptu, ale tylko dla jednego, wąskiego przypadku, a nie dla każdego elementu o wysokości ekranu. (Chromium oferuje jeszcze VirtualKeyboard API ze zmienną env(keyboard-inset-height), ale bez wsparcia w Safari to raczej ciekawostka niż rozwiązanie.)

Safe area: przycisk nad paskiem home

Skoro mowa o przyciskach przy dolnej krawędzi – iPhone bez fizycznego przycisku ma na dole ekranu pasek gestu „home”, który zachodzi na treść, gdy strona rozciąga się do krawędzi. Przycisk z bottom: 0 ląduje częściowo pod nim. Tu pomaga para: viewport-fit=cover w tagu viewport i zmienna środowiskowa env(safe-area-inset-bottom):

css

.composer {
position: fixed;
inset: auto 0 0 0;
padding-bottom: max(12px, env(safe-area-inset-bottom));
}

max() gwarantuje, że na urządzeniach bez paska home przycisk dostanie zwykły odstęp 12px, a na iPhonie – dokładnie tyle, ile zajmuje obszar gestu.

Bonus: 100vw na desktopie też kłamie

Skoro vh nie jest tym, czym się wydaje, warto wiedzieć, że jego poziomy odpowiednik ma własny problem – tym razem na desktopie. 100vw to szerokość viewportu razem z paskiem przewijania. Na Windowsie, gdzie paski przewijania zajmują miejsce (zwykle około 15–17px), element z width: 100vw jest szerszy niż obszar treści i strona dostaje poziomy pasek przewijania. Na macOS z domyślnymi, nakładanymi paskami problemu nie widać – dlatego ten bug tak często przechodzi przez code review niezauważony.

css

/* Źle: szerszy niż strona, gdy jest pionowy scrollbar */
.full-bleed {
width: 100vw;
}
/* Dobrze: pełna szerokość kontenera, bez wychodzenia poza stronę */
.full-bleed {
width: 100%;
}

Jeśli element ma „wyjść” poza wąski kontener treści na pełną szerokość strony, bezpieczniej zrobić to gridem z nazwanymi liniami niż przez 100vw i ujemne marginesy.

Pułapki i dobre praktyki

  • Domyślnie svh, nie dvh. Mała wysokość jest stabilna i gwarantuje, że nic nie schowa się pod paskami przeglądarki. dvh zostaw dla układów, które przewijają się w środku i muszą dokładnie wypełniać ekran.
  • min-height zamiast height dla sekcji pełnoekranowych. Telefon w poziomie albo duża czcionka systemowa sprawią, że treść się nie zmieści – a sztywna wysokość ją utnie.
  • Klawiatura to osobny problem. Jednostki viewportu jej nie widzą. Na Androidzie użyj interactive-widget=resizes-content, na iOS visualViewport – i testuj na prawdziwym urządzeniu, bo emulacja w devtools nie pokazuje klawiatury.
  • Przyciski przy dolnej krawędzi potrzebują env(safe-area-inset-bottom) razem z viewport-fit=cover, inaczej część z nich zniknie pod paskiem gestu na iPhonie.
  • Nie używaj 100vw do pełnej szerokości. Na systemach z widocznym scrollbarem doda poziome przewijanie, którego na Macu nie zobaczysz.
  • Usuń stary hack z --vh. Jednostki svh, lvh i dvh działają od Safari 15.4, Firefox 101 i Chrome 108 (2022), więc listener resize przeliczający wysokość jest dziś zbędnym kosztem na głównym wątku. Dla bardzo starych przeglądarek wystarczy deklaracja z vh tuż przed tą z svh.

Podsumowanie

100vh na telefonie nie jest zepsute – odpowiada wysokości ekranu przy schowanych paskach przeglądarki, bo tylko taka wartość nie zmienia się w trakcie przewijania. Nowe jednostki pozwalają wybrać inny punkt odniesienia: svh dla wysokości przy rozwiniętych paskach, lvh przy schowanych i dvh dla wartości, która śledzi aktualny stan. Kluczowe jest to, że dvh – najczęściej polecane w poradnikach – przywraca dokładnie ten problem, przed którym przeglądarki chciały nas chronić: layout zmieniający się pod palcem w trakcie scrolla. Dla większości sekcji pełnoekranowych właściwym wyborem jest min-height: 100svh, dla klawiatury ekranowej – interactive-widget albo visualViewport, a dla przycisków przy krawędzi – env(safe-area-inset-bottom). Żadne z tych rozwiązań nie wymaga już listenera resize.