Blog

Refaktor starego CSS z AI bez regresji wizualnych

Asystent AI w dziesięć minut przepisuje motyw sklepu z floatów i siatki Bootstrapa 3 na flex i grid. Diff ma półtora tysiąca linii, na twoim laptopie wszystko wygląda tak samo – a po wdrożeniu odstępy w karcie produktu są dwa razy większe, długie nazwy wychodzą poza kafelki, a menu na tablecie zawija się do drugiej linii. CSS nie ma typów ani testów jednostkowych, a jego poprawność to piksele. Pokazuję, jak zrzuty ekranu w Playwright zamieniają taki refaktor w coś, co da się bezpiecznie powierzyć AI, dlaczego model potrafi „naprawić” test, zamiast naprawić CSS, i co najczęściej przesuwa się przy przejściu z floatów na flex.

Natywne zagnieżdżanie CSS: to nie jest Sass

Zmieniasz rozszerzenie pliku z .scss na .css, usuwasz Sassa z zależności, kod wygląda identycznie – i nagle czerwony przycisk „Usuń” w karcie robi się niebieski. Żadnego błędu, żadnego ostrzeżenia. Natywny nesting wygląda jak Sass, ale działa zupełnie inaczej: Sass przepisuje tekst selektora, przeglądarka owija rodzica w :is(). Sprawdzam, gdzie ta różnica zmienia specyficzność, co się stało ze sklejaniem nazw w stylu BEM i dlaczego kolejność deklaracji w zagnieżdżonej regule jeszcze niedawno działała inaczej niż w kodzie.

CSS @scope: enkapsulacja stylów bez BEM i CSS Modules

Reguła .card img miała zaokrąglić zdjęcie produktu, a przy okazji zamieniła okrągły awatar autora w spłaszczony prostokąt – bo awatar też jest obrazkiem w środku karty. BEM leczy to konwencją nazw, CSS Modules haszowaniem klas, ale żadne z nich nie potrafi powiedzieć selektorowi, gdzie ma przestać. @scope potrafi – i wnosi do kaskady zupełnie nowe kryterium, bliskość, które działa inaczej, niż sugeruje większość przykładów w sieci.

Jak AI widzi twoją stronę: treść, której crawler nie znajdzie

Strona produktu ma rozbudowany opis w zakładce, tabelę parametrów w drugiej zakładce i dwieście opinii pod spodem – a gdy ktoś pyta asystenta AI o ten produkt, odpowiedź opiera się na dwóch zdaniach z meta description. Intuicja podpowiada, że winne jest display: none. To prawie nigdy nie jest prawda: crawlery czytają HTML, nie oglądają wyrenderowanej strony, więc ukrycie stylem im nie przeszkadza. Przeszkadza im treść, której w HTML-u w ogóle nie ma – renderowana warunkowo, doładowywana przy scrollu, wstawiona przez CSS albo zapisana na obrazku. Pokazuję, gdzie dokładnie ginie i jak to sprawdzić jednym poleceniem.

AI pisze CSS jak w 2015 roku – i jak to zmienić

Prosisz asystenta AI o naprawę menu, które chowa się pod sekcją hero, i dostajesz z-index: 9999 !important. Prosisz o kartę, która łamie się w wąskim sidebarze – dostajesz kolejne media query. Kod działa, ale wygląda jak z tutoriala sprzed dekady, a każda taka poprawka utrudnia następną. To nie jest kwestia słabego modelu: to skutek tego, na jakim CSS się uczył i czego nie widzi, gdy odpowiada. Pokazuję, skąd biorą się te nawyki, jak je rozpoznawać i jak plik z zasadami oraz dostęp do prawdziwej strony zmieniają to, co model pisze.

React use() i Suspense: streaming danych bez waterfalli

Sześć kart na dashboardzie, sześć spinnerów, i nie pojawiają się razem – pojawiają się jeden po drugim, jak kostki domina, bo każdy zaczął pobierać dane dopiero wtedy, gdy skończył ten nad nim. To waterfall, a łączne czekanie to nie najwolniejsze zapytanie, tylko suma wszystkich. use() i Suspense rozrywają ten łańcuch, ale najciekawsza jest maszyneria pod spodem: co naprawdę rzuca zawieszony komponent i jak HTML docierający nie po kolei trafia mimo to we właściwe miejsce.