Natywne zagnieżdżanie CSS: to nie jest Sass
Migracja wygląda na formalność. Projekt od lat używa Sassa głównie dla jednej funkcji – zagnieżdżania – a przeglądarki obsługują je natywnie od 2023 roku. Zmieniasz więc components.scss na components.css, usuwasz sass z package.json, uruchamiasz projekt. Wszystko wygląda tak samo. Prawie wszystko: czerwony przycisk „Usuń” w karcie zamówienia jest teraz niebieski, jak każdy inny przycisk. W konsoli pusto, plik się parsuje, reguła .card .btn--danger jest na swoim miejscu i stoi niżej niż reguła, która ją przebija.
To nie błąd przeglądarki. To pierwsza z kilku różnic między składnią, która wygląda identycznie, a dwoma zupełnie różnymi mechanizmami pod spodem.
Ta sama składnia, inny model
Sass to kompilator tekstu. Zagnieżdżona reguła jest dla niego instrukcją: weź selektor rodzica, wklej go w miejsce & (albo przed selektor dziecka) i wypisz wynik jako płaski CSS. Przeglądarka nigdy nie widzi zagnieżdżenia – dostaje gotowe, rozwinięte selektory.
Natywny nesting działa na poziomie dopasowania. Przeglądarka nie skleja żadnego tekstu – & w zagnieżdżonej regule oznacza „element pasujący do selektora rodzica”, a formalnie zachowuje się dokładnie jak :is() z listą selektorów rodzica w środku. Dopóki rodzic ma jeden prosty selektor, oba modele dają ten sam wynik. Różnice wychodzą w trzech miejscach: przy listach selektorów, przy sklejaniu nazw i przy pseudo-elementach.
& to :is(), a :is() bierze najwyższą specyficzność
Oto reguła, która zepsuła przycisk z wstępu:
css
#sidebar, .card {& .btn {background: #2563eb;}}.card .btn--danger {background: #dc2626;}
Sass rozwija ją do #sidebar .btn, .card .btn – dwóch niezależnych selektorów, każdy z własną specyficznością. Dla przycisku w karcie liczy się .card .btn, czyli (0,2,0). Reguła .card .btn--danger ma tyle samo, stoi niżej w pliku, więc wygrywa – przycisk jest czerwony.
Przeglądarka rozumie to samo jako :is(#sidebar, .card) .btn. A :is() ma specyficzność swojego najbardziej specyficznego argumentu – niezależnie od tego, który argument faktycznie dopasował element. Przycisk w karcie nie ma nic wspólnego z #sidebar, a mimo to reguła dostaje specyficzność identyfikatora: (1,1,0). Bije .card .btn--danger bez względu na kolejność w pliku.
css
/* Sass: #sidebar .btn, .card .btn → (1,1,0) i (0,2,0) osobno *//* Natywnie: :is(#sidebar, .card) .btn → (1,1,0) dla obu przypadków */
To samo dzieje się w drugą stronę: .card { #sidebar & { … } } daje #sidebar :is(.card). Wniosek praktyczny: lista selektorów w rodzicu, w której jeden element jest wyraźnie cięższy od reszty, podbija specyficzność wszystkich zagnieżdżonych reguł – także tych, które nigdy tego cięższego elementu nie dotyczą. Najprostsze lekarstwo to rozdzielenie takiego rodzica na dwie osobne reguły albo opuszczenie w nim identyfikatorów – co i tak jest dobrą praktyką, odkąd mamy @layer.
Koniec sklejania nazw: &__title nie istnieje
Druga różnica uderza w każdy projekt pisany w BEM. W Sassie & to tekst, więc można go dokleić do czegokolwiek:
scss
// Sass – działa, generuje .card__title i .card--featured.card {&__title { font-size: 1.25rem; }&--featured { border-color: gold; }}
W natywnym CSS & nie jest tekstem, tylko selektorem. Można go łączyć z innymi selektorami złożonymi – &.is-active, &:hover, &[aria-expanded="true"], & + & – ale nie da się dokleić do niego kawałka nazwy klasy. &__title nie oznacza .card__title, tylko próbę połączenia & z czymś, co parser odczyta jako selektor typu – nie jest to ani .card__title, ani nic sensownego, więc reguła po cichu przestaje cokolwiek stylizować. Żadnego ostrzeżenia, bo z punktu widzenia przeglądarki nie wydarzyło się nic wyjątkowego.
To często najbardziej pracochłonna część migracji: każdy &__element i &--modyfikator trzeba rozpisać na pełną nazwę klasy. Albo – i to bywa lepszy pomysł – zastanowić się, czy BEM jest jeszcze potrzebny. Jego głównym zadaniem było symulowanie zasięgu konwencją nazw, a to dziś robi @scope, opisany w poprzednim artykule.
Pułapka: deklaracje po zagnieżdżonej regule
Trzecia różnica przez pierwszy rok była najbardziej podstępna, bo dotyczyła kolejności, a kolejność w CSS to znaczenie:
css
.card {color: black;@media (width >= 600px) {color: blue;}color: red;}
Czytając od góry do dołu, na szerokim ekranie tekst powinien być czerwony – color: red stoi po bloku @media. W pierwszej wersji natywnego nestingu (Chrome 112–129, Safari do 18.1, Firefox do 131) było inaczej: wszystkie zwykłe deklaracje reguły były wynoszone na jej początek, przed zagnieżdżone reguły. color: red lądował obok color: black, a @media z color: blue wygrywał. Ten sam kod dawał niebieski tekst. Sass robił zresztą dokładnie to samo – stąd nawyk, żeby zagnieżdżone reguły zawsze pisać na końcu.
Specyfikacja to naprawiła: deklaracje stojące po zagnieżdżonej regule trafiają do osobnego, niewidzialnego bloku (w CSSOM to CSSNestedDeclarations), który zachowuje swoje miejsce w kolejności. Chrome 130, Firefox 132 i Safari 18.2 działają już tak, jak sugeruje kod – a nowsze wersje Dart Sass dostosowały się do tego samego zachowania i ostrzegają o zmianie komunikatem mixed-decls. Mimo to nawyk z Sassa zostaje słuszny: najpierw deklaracje, potem zagnieżdżone reguły. Taki kod czyta się jednoznacznie i działa tak samo w każdej przeglądarce, starej czy nowej.
& nie widzi pseudo-elementów
Ostatnia różnica jest drobna, ale potrafi zaskoczyć. & może reprezentować tylko elementy, a pseudo-element nie jest elementem w sensie dopasowania selektora. Dlatego to:
css
.link,.link::after {&:hover {color: #2563eb;}}
w Sassie daje .link:hover, .link::after:hover, a w przeglądarce zamienia się w :is(.link, .link::after):hover – a :is() nie przyjmuje pseudo-elementów, więc część z ::after po prostu znika. Pseudo-elementy zagnieżdżaj w drugą stronę: .link { &::after { … } &:hover::after { … } }. To działa wszędzie i jest czytelniejsze.
Co natywny nesting robi lepiej
Żeby nie zostawić wrażenia, że to wyłącznie lista strat: natywny nesting ma też możliwości, których Sass nie ma albo ma tylko w formie kompilacji.
- Zagnieżdżone at-rules działają w przeglądarce, nie w kompilatorze.
@media,@supports,@container,@layeri@scopemożna umieścić wewnątrz reguły – zapytanie o kontener z artykułu o container queries zostaje przy komponencie, którego dotyczy. - Zagnieżdżone selektory są widoczne w devtools tak, jak je napisałeś. Nie debugujesz wygenerowanego CSS-a z mapami źródeł, tylko własny kod.
- Nie potrzebujesz kroku budowania. Arkusz w
<link>albo w<style>działa od razu – co dobrze łączy się z@scopebez selektora w komponencie. - Elementy bez
&. Od Chrome 120, Safari 17.2 i Firefox 117 można pisać.card { p { … } }– wcześniejsza wersja specyfikacji wymagała& pprzed selektorem typu.
css
@layer components {.card {container-type: inline-size;padding: 16px;h3 {font-size: 1.125rem;}@container (width >= 480px) {display: grid;grid-template-columns: 160px 1fr;gap: 16px;}&:has(img) {padding-top: 0;}}}
Ten jeden blok łączy trzy rzeczy, o których pisałem w poprzednich artykułach – warstwę, container query i :has() – a przy okazji pokazuje, że zagnieżdżona at-rule może zawierać deklaracje bezpośrednio, bez powtarzania selektora.
Pułapki i dobre praktyki
- Nie zagnieżdżaj głębiej niż dwa, trzy poziomy. Każdy poziom to kolejny człon selektora i większa specyficzność, której nie widać na pierwszy rzut oka. Głęboki nesting w CSS zawsze był sygnałem, że reguła wie za dużo o strukturze HTML-a – natywna składnia tego nie zmienia.
- Uważaj na listy selektorów w rodzicu. Najcięższy element listy wyznacza specyficzność wszystkich zagnieżdżonych reguł. Unikaj mieszania identyfikatorów z klasami w jednym rodzicu.
- Przy migracji z SCSS szukaj
&sklejonego z tekstem. Wyrażenie regularne&[\w-]znajdzie większość&__elementi&--modyfikator, które po migracji przestaną działać. - Deklaracje przed zagnieżdżonymi regułami. Działa tak samo w starych i nowych przeglądarkach oraz w każdej wersji Sassa.
- Sprawdź, co robi twoje narzędzie budujące. Jeśli Lightning CSS, PostCSS albo inny bundler spłaszcza nesting dla starszych przeglądarek z
browserslist, wynik może mieć inną specyficzność niż natywne:is()– i zachowywać się inaczej w dev i na produkcji. Zajrzyj do wygenerowanego pliku przynajmniej raz. - Wsparcie przeglądarek. Podstawowy nesting działa od Chrome 112, Safari 16.5 i Firefox 117 (2023), wersja bez obowiązkowego
&przed selektorem elementu od Chrome 120 i Safari 17.2, a poprawna kolejność deklaracji po zagnieżdżonych regułach od Chrome 130, Firefox 132 i Safari 18.2 (2024).
Podsumowanie
Natywny nesting wygląda jak Sass, ale nie jest jego wbudowaną wersją. Sass skleja tekst i produkuje płaskie selektory; przeglądarka traktuje & jak :is() z selektorem rodzica. Z tej jednej różnicy wynikają wszystkie pułapki migracji: lista selektorów w rodzicu podbija specyficzność do poziomu najcięższego argumentu, &__title przestaje cokolwiek znaczyć, a pseudo-elementy wypadają z &. Do tego dochodzi kolejność deklaracji, która w starszych przeglądarkach działała inaczej, niż wynikałoby z kodu. Kto zna te różnice, może bezpiecznie wyrzucić Sassa z projektu – i przy okazji zastąpić sklejane nazwy BEM czymś, co rozwiązuje problem zasięgu naprawdę: @scope.